Archachatina marginata ovum XXL standard
Dwa młode ślimaki z odrębnych linii hodowlanych – dobrane z myślą o dalszej hodowli i potencjale linii XXL.
Archachatina marginata ovum (L. Pfeiffer, 1858) w odmianie barwnej standard, ze specjalnym oznaczeniem linii XXL, należy do najbardziej imponujących form hodowlanych tego gatunku.
Oferta dotyczy 2 młodych ślimaków, które dobieramy z dwóch odrębnych, niespokrewnionych linii hodowlanych P6–P22. Dzięki temu kupujący otrzymuje parę wyselekcjonowaną pod kątem pochodzenia, odpowiednią również dla osób planujących w przyszłości dalszą hodowlę.
Zdjęcie przedstawiające dwa dorosłe olbrzymy pokazuje przykładową niespokrewnioną parę XXL wyhodowaną w naszej hodowli i obrazuje potencjalny wygląd dorosłych przedstawicieli tej linii. Nie są to bezpośredni rodzice każdej sprzedawanej pary.
Temperament i hodowla
Pomimo imponującego docelowego rozmiaru Archachatina marginata ovum jest gatunkiem stosunkowo łatwym w utrzymaniu.
Przy odpowiedniej temperaturze, wilgotności, właściwym podłożu, zróżnicowanej diecie oraz stałym dostępie do wapnia ślimaki dobrze rozwijają się w warunkach terraryjnych.
Ovum XXL wyróżniają się zwykle dobrym apetytem i aktywnym temperamentem. Ze względu na szybki wzrost i docelowe gabaryty wielkość zbiornika należy stopniowo zwiększać wraz z rozwojem ślimaka.
Linia XXL – masywna budowa i imponujący rozmiar
Najbardziej charakterystyczną cechą tej linii jest bardzo duża, szeroka i ciężka muszla.
Dorosłe osobniki z linii XXL osiągają zazwyczaj ponad 16 cm długości muszli, a wyjątkowo duże okazy mogą dorastać nawet do około 18–20 cm.
Przy tak dużych rozmiarach dorosły ślimak robi ogromne wrażenie również masą i szerokością muszli. Największe osobniki mogą osiągać wagę przekraczającą 500 g.
Każda muszla jest inna
Odmiana standard wyróżnia się bogatą i bardzo zróżnicowaną kolorystyką.
Na muszli mogą pojawiać się odcienie:
• żółci;
• pomarańczu;
• jasnego i ciemnego brązu;
• głębokiej czerni.
Powierzchnię pokrywają nieregularne pasy, zygzaki i plamy, dlatego praktycznie każdy osobnik rozwija własny, niepowtarzalny wzór.
U części ślimaków ciemne pigmenty mogą z czasem zajmować znaczną część powierzchni muszli, nadając jej intensywnie brązowy lub brunatnoczarny wygląd.